αφιέρωμα

Ο Μόντης στην Κύπρο
Οπισθόφυλλο
Σύντομα, μέχρι η ελευθερία να μας ικετέψει...
Νίκος Ερηνάκης




Πίσω από τη Λέξη και μέσα στο Ποίημα το Πεδίο περιμένει είτε να κατακτηθεί είτε να μας κατακτήσει. Στόχος της ποίησης που επιχειρεί να αρθρωθεί στο Ανάμεσα σε όσα πέφτει η σκιά, είναι να συμβούν και τα δύο ταυτοχρόνως. Μία μεσολάβηση μεταξύ της ατομικής και της συλλογικής ποιητικής φύσης. Μία δυνατότητα αισθαντικής και φαντασιακής λογικής που όμως απέχει από κάθε είδους λογική φαντασία. Μία απόπειρα μετεωρισμού χωρίς όμως την απώλεια θέσης λόγω πολυσημίας. Μία προσπάθεια να επιστρέψουμε στις μεγάλες αφηγήσεις με ελάχιστες λέξεις. Στην απόλυτη πυκνότητα ουσίας. Στον ύπατο γάμο μεταξύ ποιητικής σκέψης και στοχαστικής ποίησης.

Μία απάντηση στη διαρκή άρνηση του ιδεατού και μία προτροπή για την επαναφορά του, όχι όμως αναφορικά μόνο με τη φύση, ούτε μόνο με το αστικό και τεχνολογικό τοπίο, αλλά και με τα δύο μαζί. Μία πάλη ώστε να επιτευχθεί εν τέλει η οικειότητα με την παράλογη λάμψη. Μακριά από μία επιστροφή στους δρόμους του παραλόγου, προς έναν επαναπροσδιορισμό του λογικού μέσω της ισχύος της ηδονής, του αλόγιστου ερεθισμού, της εκστατικής υπέρβασης, της εξύψωσης όχι πέρα από το εδώ και το τώρα, αλλά βαθιά μέσα τους. Μία ανύψωση μέσω εμβάθυνσης αποσαφηνίζοντας την υπάρχουσα γλώσσα με μία Αλλη.

Μία γλώσσα, μακριά από κάθε είδους μεταμοντέρνα κριτική και ειρωνεία, που να αχολογάει μεθυσμένη από τη φωτιά μιας ομορφιάς που δεν συναντιέται στην καθαρότητα ή μετά το τίποτα, αλλά στο νέο άνοιγμα-αίνιγμα και σ' ό,τι αυτό φανερώνει. Μία γλώσσα που να αντηχεί το άγριο και το ιερό, το όμορφο και το αυθεντικό, τολμώντας το άλμα στους ανοιχτούς, ακόμα κενούς, ελεύθερους χώρους.

Μία ποίηση αντιβιογραφική που όμως εκφράζει τη βιογραφία όλων μας, μέσα από τη μετουσίωση του σύνηθες σε πρωτοφανές. Mία αϊστορική έξαρση που καθοδηγεί το εκστατικό πνεύμα σε μία εξωλογική διάσταση˙ ένα παιχνίδισμα στο λιβάδι των συμβόλων επαναφέροντας το μυθικό και την ηδονική αγνότητά του. Επαναφέροντας τις δυναμικές αντιφάσεις μέχρι την τελευταία καμπή. Μέχρι η έκπληξη να εμφανιστεί.

Μία ιδιαίτερη τάξη χάους, που ενυπάρχει σε κάθε πηγαία έκφανση μεταρσίωσης. Μία κοσμική σύνταξη. Μία αυτόνομη ποιητική πραγματικότητα που εκφράζει ένα νέο φαντασιακό με σκοπό να επανορίσει το ουτοπικό. Μία πρωτόγνωρη γλώσσα, απόκρυφη ακόμα, που όμως σύντομα θα εκδηλωθεί με σκοπό να φανερώσει το άμορφο καθώς ταυτόχρονα θα τ' ολοκληρώσει πραγματώνοντάς το. Μέσα εκεί, στον υπέροχο κίνδυνο, θ' ανακαλύψουμε τη σωτηρία˙ το πάντρεμα, και όχι την αφομοίωση, της μοναδικότητας με την ολότητα.

Είναι πιθανό το Ανάμεσα σε όσα πέφτει η σκιά να μην κατορθώνει τίποτα από τα παραπάνω. Οι λέξεις του όμως, όπως και οι λέξεις που ίσως κάποια στιγμή ακολουθήσουν, δεν θα μπορούσαν παρά να επιμείνουν ν' αναζητούν τον κρύσταλλο που γεννιέται μες στο φως που ο ίδιος μεταδίδει˙ την άθικτη αρχή μέσα στα αποσπάσματα του κόσμου που αρθρώνουν το διακύβευμα του άρρητου, του ανείπωτου, του ακόμα άσκεφτου˙ την κρυφή συνομιλία, τη λευκή φωτιά˙ τη φαντασία και την ακριβή τρέλα που αυτή μοιραία ενέχει˙ τη νέα ρωγμή μέσα απ' τη θλίψη του θαύματος προς ένα καινοφανές παίγνιο ομορφιάς˙ μία δίοδο, πέρα απ’ αυτό που ήδη υπάρχει, προς ό,τι μπορεί να υπάρξει.





Ø

Το ιερό κρύβεται στο νέο
Η μόνη μυθική εποχή είναι το μέλλον

Διόνυσε περήφανη ευφυΐα
Χτυπάς το πέμπτο σφυρί
                        το πιο ανήσυχο

Στο τέλος της λάμψης στην αρχή της ζωής

Λέει ο δυνάμει τυφλός
Στον ήδη τυφλό

Εγώ που δεν γνώριζα τίποτα τη σταμάτησα
Εγώ με τη σοφία μου μόνο

Σαν τα λόγια μοιράρηδων
Που καλούν κουτσούς δαίμονες

Βίος-Θάνατος-Βίος
Πόσες άνοιξες έχεις βιώσει

107 βήματα
Οργή και μελαγχολία
Αδέσμευτη κοσμογονία

Ενας χρυσός κύκλος

Και μέσα του μια θάλασσα με πολλά ονόματα
Που δεν θα 'πρεπε να 'χει κανένα

Κρύβονται αετός και φίδι
Στα τέσσερα σημεία

Ανήκουν στους Κύριους της Αναπνοής

Και η εμπειρία της ζωής
Απρόσιτη

 

[Την έχουμε δει]

Ο τρόπος που περπατάει στην άμμο
Εκείνο το κορίτσι
Δέκα χρόνια μικρότερο απ' όσο νομίζεις

Πεισματάρικα γεμάτο ελπίδα
Περπατάει ακόμα

Και χαμογελάει στα μάτια

Την έχουμε δει
Την έχουμε δει να σώζει το νόημα του κόσμου
Με ένα της βλέμμα

 

[Θάνατε πήδα˙ θα σε πιάσω]


Αυτές τις μέρες δεν μ' αρέσει να βγαίνω πολύ απ' το σπίτι

Δεν ανθίζουν πια γαλάζιες βιολέτες
Και δεν νομίζω πως είναι κανείς έτοιμος να αλλάξει
Για να τις ξαναδεί

Αν θυμάσαι το μέρος
Από εκεί ξεκίνησα

Πού είναι όμως τώρα η βαθιά γνώση

Για μια φορά θα υπερασπιστώ την ενηλικίωση
Ολες τις μεταμορφώσεις της που υπομείναμε

Μην με ξαναρωτήσεις τι εννοώ

Θα προτιμούσα να είμαι πηγή έμπνευσης για κάποιον που γράφει
Παρά να γράφω

Μοιάζει με συμφωνία του αγνώστου
H αργοπορία της καθημερινότητας
Με δελεάζει η σκόνη

Πραγματικότητα˙ πόσο ευάλωτη είσαι

Μακριά από την περίμετρο
Η αγωνία εξαφανίζεται στο κέντρο
Δεν υπάρχει πια ηχώ

Θάνατε πήδα˙
Θα σε πιάσω

Το σκοτάδι δεν κατανοεί το φως
Ισως και το αντίθετο
Οπως και να 'χει άσ' τα να παλεύουν

Εχουμε τις δικές μας μάχες να δώσουμε

 

[Μέχρι η ελευθερία να μας ικετέψει]

Μακριά από πέπλα

Δεν έχει γωνίες πια η αγάπη μας˙
εξημερώθηκε

Ακούς άραγε τη μυρωδιά
Mια ελευθερία πιο ελεύθερη μας αναζητάει

Ενας αντίλαλος
Μόνο πατρίδες υπάρχουν εδώ

Δεν είναι τα πράγματα που πρέπει να αλλάξουν
Αλλά ο χώρος ανάμεσά τους

Μοιχευτήκαμε
Για όσα σχεδόν θα ζήσουμε
Παρεκτραπήκαμε
Προς το μοναδικό νήμα

Μέχρι η ελευθερία να μας ικετέψει

Για όσα σπαθιά δεν κρατήσαμε
Για τη θλίψη του θαύματος

Οπως φιλιούνται οι εχθροί
Οπως αναβλύζουν τα μάτια σου μέσα από ό,τι αντικρίζω

Ο κόσμος μια μέρα θα διαλυθεί˙
Οχι από εμάς αλλά για εμάς

Και υπέροχη όπως είσαι
Αβατη και εφήμερη
Πέφτοντας προς τον ουρανό
Εκείνη τη μέρα μαζί σου θα σμίξω

Δεν είναι παιχνίδι πια

Στέκομαι στον άνεμο
Στους ψιθύρους που ερεθίζουν

Πόσα λουλούδια έγειραν

Χωρίς εσένα θάνατε όλα θα αναβάλλονταν

Τόσες θυσίες για ένα μαζί
Μόνο μέσα από τάφους ξέρεις να έρχεσαι άνοιξη


Ποιήματα από τη συλλογή Ανάμεσα σε όσα πέφτει η σκιά, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2013
 

      αρχική σελίδα | ταυτότητα | επικοινωνία | συνδέσεις | προηγούμενα τεύχη | english
Copyright © 2006 e-poema.eu - Όροι Χρήσης
Developed by WeC.O.M.