αφιέρωμα

Ο Μόντης στην Κύπρο
Δάφνη Νικήτα
Από το τέλος η αναγέννηση




Το τέλος του τίποτα

Ποτέ δεν σταματάει
ο άνεμος σ' αυτή την απόμακρη μεριά
τίποτα δεν μένει όρθιο
όλα γίνονται πέτρες και χώμα
τίποτα δεν μένει να θυμάσαι
σ' αυτή την άγονη μεριά
που τα μάτια μένουν ορφανά και άδεια
ο άνεμος γίνεται ανάσα στο στόμα
που ανοίγει καθώς φωνή
δεν ακούγεται πια
διέξοδος είναι να αντέχεις το τίποτα
η ανάσα βαραίνει όλο και περισσότερο
ένας ατέλειωτος βήχας επίμονα ματώνει
τα λαρύγγια
γδέρνει τα στόματα
ματώνει τα χείλη
η επαλήθευση γιεννιέται στην επανάληψη
μόνο που το τέλος εδώ
είναι σαν τον άνεμο
που σε σκορπάει
παντού

 

Αναγέννηση

Υπάρχω
εκεί που τα δέντρα
κυλάνε πάνω σε υγρό χώμα
μέσα από τα ανοίγματα των κορμών
προβάλλουν μονοπάτια από άπλετο φως
αστέρια που δεν πέφτουν
άλογα περήφανα στα αετώματα των κορυφών
κύκνοι να χαράζουν τα νερά των μεγάλων καναλιών
όπου τα όνειρα δεν σβήνουν γιατί χάραξε
τα κλειδιά κρέμονται στα ψηλά δώματα
όλες οι πόρτες είναι ανοιχτές
να περάσω
μόνη
να περπατώ πάνω σε μικρά πολύχρωμα πετράδια
όταν μπροστά μου πάνω σε περσικό χαλί
σκελετός από διάφανο γυαλί
και δίπλα ο άγγελος
ο εσταυρωμένος να κοίτεται
με τον κόσμο όλο να τον κοιτάει
για ένα μόνο θαύμα
μετά τη μεγάλη βροχή
άμα στεγνώσει ο ουρανός
για ν' ακουστεί
η παράκληση
το μουρμουρητό
της ξένης που
γυρνάει από πόλη σε πόλη
για να μιλήσει για τα πιο κρυφά
τοπία που υπάρχουν μέσα σε παλιούς ναούς
με κεριά αναμένα
και προσευχές που βγάνουν από στόματα
αγγέλων μαζί με αγίασμα και δάκρυ
το άγγιγμα ενός προσώπου στο κρύο πάτωμα
μπροστά στην κλεμμένη εικόνα
με το γαλήνιο πρόσωπο και τα χέρια απλωμένα
για σένα
για όλους
σαν οι καμπάνες
ακούγονται
δυνατά
σαν λύτρωση
μελωδία
θαύμα
που γεννιέται
μέσα σε θεώρατο
κλουβί
που δεν ανοίγει
ποτέ

daphne@diatopos.com

 





      front page | identity | contact | links | past issues | ελληνικά
Copyright © 2006 e-poema.eu - Terms of Use
Developed by WeC.O.M.