Παναγιώτης Βούζης
Τρία ποιήματα, όπως θα έπρεπε




Ο σκύλος μου στον παράδεισο

Η σκέψη σου εξασκείται στον βελονισμό μου στοί
χημα δεν θ' αντέξει το κρύο νερό στο εμπύρετό
του δέρμα μιλάς για να σε βλέπει όταν τρώγεται
από ένα στόμα γύρω στη θηλή στο δεξί της στή
θος στον παράδεισο η ώρα τρέχει μα δεν μπορούν
να γράψουν το διαγώνισμα μια ανεξίκακη μέ
λισσα πέταξε για δω από την κανιβαλική
διάσταση με το πιο περισπώμενό του χαμό
γελο με χαιρετά γιατί έκανα πως δήθεν τον
είδα και άλλα που θα συμβαίνουν στο εξής αφό
του ο θάνατος μπήκε σκαστός να μείνει μέσα σου

 

Οπως θα έπρεπε

Επικίνδυνη νιότη  
δια μέσου του βήτα
Ευτυχώς που σε ξέρει
ο αδιάκριτος ξένος
Να βιαστείς για το τέλος
που με σκότωσες πλήρως
Το φθινόπωρο έτσι
και αλλιώς σου ξεφεύγω
Οι υπόλοιποι ζείτε
σε φιλήδονα μέρη
Να θυμάσαι τη βία
στην ανάποδη μέρα
Αν στο διάβολο στείλεις
τη μοιραία ελπίδα
Επικέντρωσε όταν
οι ενήλικοι παίζουν
Να ησύχασαν μήπως
σε παράνομη τάξη
Οι φρικώδεις εργάτες
του ετήσιου κύκλου

 

Rapid red

Σε έναν ή σε άλλον τόπο.
Αγγίζεις τον εαυτό σου με ό,τι μισείς.
Τρεις χωρίζουν περισσότερο.
Εκτισε τις μεταφορές του ζωντανές.
Στο ακαριαίο κόκκινο πηγαίνεις αργά
επειδή είσαι νωρίς και πολλοί από εσένα.
Ιδιαίτερα ημέρες με κηλίδες.
Διαπράττουνε πάντα.
Οι φόνοι που μας άρεσαν.

 

eva.mimidou@gmail.com

 







Copyright © 2006 e-poema.eu
Developed by WeC.O.M.